Talmud do Moed katan 1:5
רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, רוֹאִין אֶת הַנְּגָעִים בַּתְּחִלָּה לְהָקֵל, אֲבָל לֹא לְהַחְמִיר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, לֹא לְהָקֵל וְלֹא לְהַחְמִיר. וְעוֹד אָמַר רַבִּי מֵאִיר, מְלַקֵּט אָדָם עַצְמוֹת אָבִיו וְאִמּוֹ, מִפְּנֵי שֶׁשִּׂמְחָה הִיא לוֹ. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, אֵבֶל הוּא לוֹ. לֹא יְעוֹרֵר אָדָם עַל מֵתוֹ וְלֹא יַסְפִּידֶנּוּ קֹדֶם לָרֶגֶל שְׁלֹשִׁים יוֹם:
R. Meir mówi: Plamy zarazy są badane [na Chol Hamoed] ab initio, pod kątem leności [tj. Jeśli jest czysty, Cohein mówi do niego: „Jesteś czysty”, co daje mu radość], ale nie na surowość . [Jeśli jest nieczysty, Cohein milczy, nie ogłasza go nieczystym i nie zmusza go do opuszczenia obozu]. Mędrcy mówią: ani dla łagodności, ani dla surowości. [Będąc zobowiązanym do sprawdzenia, czy jest czysty, aż do kresu latności, jest również zobowiązany do uznania go za nieczystego, jeśli uzna go za takiego, aż do końca surowości, jak napisano (Księga Kapłańska 13:59): „do ogłosić to (miejsce zarazy) czyste lub nieczyste, „Coheinowi nie wolno milczeć—tak jest lepiej, żeby Cohein w ogóle go nie widzieli.] R. Meir powiedział dalej: Można zebrać kości jego ojca i matki [na Chol Hamoed, aby je pochować we właściwym miejscu], to [widząc je pochowany w grobach przodków] sprawiając mu przyjemność. R. Yossi mówi: To (zbieranie ich kości) powoduje u niego smutek. [Halacha nie jest zgodna z R. Meirem w obu przypadkach.] Nikt nie może podburzać (lamentować) nad swoim zmarłym [Nie może przyprowadzać piewcy, by wzniecał lament nad jego krewnymi, którzy zmarli wiele dni temu, każąc mu iść do rodziny zmarłego, jak to miał w zwyczaju, wołać: „Chodź i płacz ze mną z goryczą!” Po czym ci, których serca ich zasmucały, szli i lamentowali nad swoimi krewnymi], a on nie może go pochwalić [Nie może zatrudnić piewcy, by lamentował nad swoim rodakiem, który właśnie umarł] trzydzieści dni przed świętem. [Gemara wyjaśnia, że zaczęliby oszczędzać pieniądze na potrzeby festiwalu trzydzieści dni przed festiwalem, kiedy zaczęli słuchać ich (uczonych) wyjaśniających halachoth festiwalu. Istniała więc możliwość, że można oddać to, co ocalił, piewcy i pozbawić się w ten sposób radości z festiwalu. A niektórzy mówią, że zmarły nie jest zapomniany w głębi serca, aż do trzydziestu dni po pochówku.]